Zygmunt MENKES (1896-1986), Skrzypek, ok. 1930

olej, płótno; 92 x 73 cm;
sygn. p. d.: Menkes;
na odwrocie na płótnie numer: No 2 (farbą), na krośnie malarskim numer: No 331 (tuszem) oraz papierowa nalepka z numerem i opisem: 8894 / COULEURS ET TOILES FINES.

Proweniencja:
Abell Auction, Los Angeles, USA z dnia 16 marca 2025 (poz. 543).

Artysta o bogatej przeszłości i doświadczeniu, którego wkład w rozwój malarstwa i potencjał artystyczny nie został jeszcze w pełni doceniony. Malarz od 1912 roku kształcił się we Lwowie w Szkole Przemysłowej, a w latach 1919-1920 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W 1922 roku odbył roczny kurs w berlińskiej, prywatnej pracowni Aleksandra Archipenki. Artysta kwalifikowany do środowiska malarzy z kręgu École de Paris, który około 1923 roku zamieszkał w Paryżu. Równocześnie był najbardziej cenionym przedstawicielem kręgu malarzy żydowskich funkcjonujących w tamtym czasie na Montparnasse. Wspólnie z Joachimem Weingartem, Alfredem Aberdamem i Leonem Weissbergiem tworzył Grupę Czterech, której wystawa odbyła się w 1925 roku w galerii Au Sacre du Printemps. Malarza łączyła przyjaźń z Eugeniuszem Zakiem i Markiem Chagallem. Więzi łączące Zygmunta Menkesa z Markiem Chagallem są również widoczne w tematyce jego malarstwa paryskiego okresu - cechuje je nostalgiczność i tęsknota bijąca z obrazów. Inaczej sytuacja przedstawia się w kontekście formalnym. Dzieła Zygmunta Menkesa noszą cechy ekspresyjnego malarstwa oraz charakterystyczną barwę, którą można przypisać polskiej szkole koloryzmu i powiązaniom z krakowską grupą Zwornik. W połowie lat 30. XX wieku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie ostatecznie osiadł w Riverdale. Wskazany czas lat 30. XX wieku jest również symboliczną granicą dwóch okresów w twórczości Zygmunta Menkesa. W porównaniu do wcześniejszych kompozycji, zbieżnych formalnie z oferowaną postacią skrzypka, w czasie pobytu w Ameryce miękki impresyjno-fowistyczny sposób malowania, wypełniony niezdefiniowanym ostatecznie konturem i elementami o charakterystycznej tonacji barw, ustępuje ostrym liniom i intensywnym kolorom, takim jak błękit, zieleń, czerwień czy czerń.